Herstellen van corona

10 juni 2020


De wereldwijde impact van het Coronavirus is ongekend. We moeten ons aan allerlei regels houden en niet voor niets. Want ook dichter bij huis is de impact groot geweest. Eén van onze leden wil zijn verhaal delen en gelukkig kan Harry Huppelschoten het navertellen.

Voor mij viel Corona nog wel mee. Van de ergste twee weken in coma op Intensive Care heb ik niets meegekregen. De week daarna in het ziekenhuis was wel erg vervelend.

Ik was volkomen afhankelijk van de (lieve) verpleging, want ik was nog erg zwak en suf, lag aan allerlei slangetjes en hallucineerde nog. De slapeloze nachten leken wel eindeloos.

Bij de pas opgerichte Corona-afdeling van Revalidatiecentrum Heliomare was ik een van de eerste patiënten. De verpleegsters hadden daarom de eerste dagen alle tijd voor je. Het grappige was, dat ze zo waren ingepakt, dat je ze nauwlijks van elkaar kon onderscheiden, en dat je ze alleen aan hun gedrag kon beoordelen.

De derde dag bij Heliomare was voor mij “Bevrijdingsdag”. Ik kon al een beetje lopen en wist hoe ik mijn slangetjes moest ontkoppelen, en ben toen zelfstandig gaan douchen en scheren (jammer dat ik in mijn enthousiasme de sonde in mijn neus er uit getrokken heb). Toen ik na anderhalve week niet meer besmettelijk werd verklaard, verhuisde ik naar een “schone” afdeling, en kon er weer van alles: behalve therapieën: wandelen, in het zonnetje zitten, zwemmen, sporten.  Geen slechte tijd.

Het ergste was het voor mijn dochter, die geweldig voor mij heeft gezorgd. Eerst schrikken omdat haar vadertje kennelijk toch wel erg ziek was en op Intensive Care in coma werd gebracht. Daarna hem dertien dagen knijpen of het allemaal wel goed zou komen. De eerste keer dat ik weer normaal aan de telefoon met haar praatte, schoot ze helemaal vol. Dat zou ik haar in de toekomst graag besparen!

Harry Huppelschoten

Let goed op elkaar!

Nieuwscategorieën